Yaklasik 3 hafta once geldim Derby'e. Aslinda 8 yildir Amerika yasamis biri olarak yanlizliga aliskinim. Ama konusmak acilmak anlatmak geregi duydum nedense. Google sagolsun "ingilterede turkler" deyince buldu burayi Herkesin var bir hikayesi... iste benimki de bu.
8 yil Amerika'da ogretim gorevlisi olarak calistim, Amerikan ruyasini gerceklestirdim. Ev aldim, 2 araba aldim, Vegas'a ayda en az bir kez gittim. Sonra tanistim bir Iskoc yigidiyle Piliyi pirtiyi toplayip tasindim buralara. 3 haftadir tatil gibi geciyor zaman ama is yok, is izni yok, zaten tamamen farkli bir ulke burasi... ne Turkiye'ye ne Amerika'ya benziyor. Vize statusunu (visitor) tehlikeye sokmamak icin zaten is de aramiyorum ama basladim bunalmaya. Cok hareketli bir yasamdan sonra eve kapanmislik hissi garip geliyor. Erkek arkadasim hakkaten cok dusunceli bir insan. Isten cikar cikmaz geliyor eve, disari cikiyoruz, bana buralari tanitiyor, ama hep kactigim "ev hanimi" kavrami sanki beni yutacakmis gibi geliyor. Sabah o ise gidiyor, ben canim isterse camasir, bulasik olayina giriyorum. Istemezse o gelince yapiyor. Arada elime yapismaz diye girisiyorum utuye, temizlige, sonra farkediyorum o cok nefret ettigim ev hanimi tribine girmisim. 30'lu yaslardan sonra insanin yeni yerlere, yeni yasamlara alismasi daha zor sanki. Farkettiyseniz, yasamimin zor bi tarafi yok. Sukur et diyorsunuzdur. Kimse is, as, para beklemiyor. Istersem yapiyorum. Ama sorun da bu... ise yaramamazlik hissi. Sanirim evlenene kadar, is izni alana kadar devam edecek bu durum. Gecer diyorum bu icimin daralmasi. Gecer degil mi?
Arkadaşların çoğaldıkça fazla sıkılmassın yok mu sizin evin yakınlarında komşun felan tanış diğer ev hanımlarıyla altın günü felan yaparsınız, çaya felan gidersin şaka şaka
Ama zamanla arkadaşların çoğaldıkça daha az sıkılırsın, zaten senin hayat arkadaşında yanında zamanla alışırsın..